Są tam historie o ludziach mających w sercu puszczę i o żubrach lubiących się czochrać. Są żarty, umiejętność cieszenia się życiem i przyrodą, są Żydzi wieszani za oknem oraz kłusownicy – wszystko to w mieście Białowieża, które ma kłopoty z pamięcią.
Jak dbać o siebie jesienią wg zasad ajurwedy, czy jeść cukier i co suplementować radzi Karolina Milik, terapeutka ajurwedy.
Na pytanie, jak posadziłam Grochowską Łąkę Różaną, odpowiadam: Razem z sąsiadami”.
– Miałam takie momenty, że gdyby nie ADHD, to „tyle bym w życiu osiągnęła”. Z drugiej strony, gdyby nie ADHD, to bym też wielu rzeczy nie osiągnęła – często zupełnie „na spontanie” – przyznaje Aga Stolarczyk z Ogarnij ADHD.
Wszystko kwitnie, pachnie i pięknie wygląda, tylko co tak niepokoi? Czy komukolwiek udało się stworzyć raj na ziemi? Olivia Laing, autorka książki „Ogród poza czasem”, sadzi własny ogród oraz opisuje inne kultowe rzeczywiste i literackie ogrody.
– Mnie osobiście cieszy, że fotografia czy sesja zdjęciowa jest jednym ze sposobów dawania sobie czegoś dobrego, co mówi, że jestem ważna dla siebie samej czy że chcę się z jakiegoś trudu wydobyć albo sobie pomóc, przytulić siebie samą – mówi fotografka Zuza Kruschewska.
Jestem pewna, że po przeczytaniu tej książki Alice Vincent „Mowa roślin” zaczniecie zwracać uwagę na to, co rośnie, kwitnie i pachnie w waszym otoczeniu, nawet jeśli tym otoczeniem będzie beton, szkło czy stal albo plastikowa doniczka w supermarkecie.
– I zawsze mężczyznom powtarzałam, że ja preferuję róże, a zawsze dostawałam te goździki (śmiech). To takie oczywiste „Sonia – róża”. To jest historia o słuchaniu siebie nawzajem – malarka Sonia Brzeźniak opowiada o kwiatach i warsztatach malowania dla kobiet.
Polecam Wam lekturę urzekającą słodyczą miodu, intensywnością kwiatów i lekko gorzkim mlekiem migdałowym. Chociaż pełna aromatu, nie jest to książka kulinarna. Umili Wam podróż samolotem do Włoch w poszukiwaniu słońca lub kwietniowe zimne polskie wieczory (majówka na szczęście już niedługo!). To książką jest Cristiny Caboni, „Strażniczka miodu i pszczół”.
Autor książki „Autyzm. Historia geniuszu natury i różnorodności neurologicznej” zadaje sobie pozornie proste pytanie: „Jakim cudem po siedemdziesięciu latach badań nad autyzmem wciąż wiemy o nim tak niewiele?”.