Kolor śniegu jest wszędzie ten sam; i te same głupie pomysły polityków. Książka Ilony Wiśniewskiej „HJEM. Na północnych wyspach” stanowi wsparcie w zimowaniu dla wrażliwych ekologicznych dusz i pocieszenie dla tych, którzy ciągle poszukują własnego ciepłego domu, samotnych lub szukających samotności.
Są tam historie o ludziach mających w sercu puszczę i o żubrach lubiących się czochrać. Są żarty, umiejętność cieszenia się życiem i przyrodą, są Żydzi wieszani za oknem oraz kłusownicy – wszystko to w mieście Białowieża, które ma kłopoty z pamięcią.
Wychowałam się nad Sanem, rok spędziłam nad rozlewiskiem rumuńskiego Dunaju, a mazurska rzeka Łyna, o której pisze Eliza Kącka, zrobiła na mnie nieodparte wrażenie. „Wczoraj byłaś zła na zielono” to książka nie o przyrodzie, tylko o tym, jak się w naszym kraju wychowuje dziecko z autyzmem oraz o relacji matki w spektrum autyzmu z córką autystką
.
Wszystko kwitnie, pachnie i pięknie wygląda, tylko co tak niepokoi? Czy komukolwiek udało się stworzyć raj na ziemi? Olivia Laing, autorka książki „Ogród poza czasem”, sadzi własny ogród oraz opisuje inne kultowe rzeczywiste i literackie ogrody.
Jestem pewna, że po przeczytaniu tej książki Alice Vincent „Mowa roślin” zaczniecie zwracać uwagę na to, co rośnie, kwitnie i pachnie w waszym otoczeniu, nawet jeśli tym otoczeniem będzie beton, szkło czy stal albo plastikowa doniczka w supermarkecie.
Polecam Wam lekturę urzekającą słodyczą miodu, intensywnością kwiatów i lekko gorzkim mlekiem migdałowym. Chociaż pełna aromatu, nie jest to książka kulinarna. Umili Wam podróż samolotem do Włoch w poszukiwaniu słońca lub kwietniowe zimne polskie wieczory (majówka na szczęście już niedługo!). To książką jest Cristiny Caboni, „Strażniczka miodu i pszczół”.
– Jeśli chodzi o moje osobiste doświadczenie, to całe moje życie było podporządkowane opiece nad małym dzieckiem przez dzień, wieczór i noc i tego zresztą oczekiwał ode mnie świat – mówi Monika Pastuszko, autorka książki „Matka Polka sika w krzakach”.
Czytanie moim dzieciom o przygodach Niuniusia sprawia mi wielką radość. Cieszę się, że jest on bohaterem dzieciństwa Gosi i Adasia, a tym samym nieodłącznym towarzyszem mojego rodzicielstwa. Recenzja książki „Niuniuś i wiosna”.